امام مهدی علیه السلام

امام مهدی علیه السلام

ـ فی زِیارَةِ النّاحِیَةِ ـ: فَلَئِن أخَّرَتنِی الدُّهورُ، وعاقَنی عَن نَصرِکَ المَقدورُ، ولَم أکُن لِمَن حارَبَکَ مُحارِبا، ولِمَن نَصَبَ لَکَ العَداوَةَ مُناصِبا، فَلَأَندُبَنَّکَ صَباحا ومَساءً، و لَأَبکِیَنَّ عَلَیکَ بَدَلَ الدُّموعِ دَما، حَسرَةً عَلَیکَ وتَأَسُّفا عَلى ما دَهاکَ وتَلَهُّفا، حَتّى أموتَ بِلَوعَةِ المُصابِ، وغُصَّةِ الاِکتِیابِ .

ـ از زیارت ناحیه ـ: اکنون که روزگار ، مرا عقب آورده و تقدیر ، مرا از یارى دادن به تو باز داشته و نبوده‌ام تا با جنگجویان با تو بجنگم و در برابر برافرازندگان پرچم دشمنى با تو، بِایستم، پس هر صبح و شام بر تو مى‌نالم و به جاى اشک، از دیده خون مى‌افشانم، از سرِ حسرت و تأسّف بر تو و افسوس خوردن بر گرفتارى‌هایى که به تو رسیده، تا آن گاه که از سوز مصیبت و غم فقدانت جان سپارم.

المزار الکبیر : ص 501 ح 9