جواب نامه حضرت به بیماری که ازایشان خواسته بود برای صحت او دعا نمایند

جواب نامه حضرت به بیماری که ازایشان خواسته بود برای صحت او دعا نمایند

در یکی از توقیعات حضرت داریم فردی در زمان غیبت صغری می گوید:

من بیمار شدم می خواستم از حضرت بخواهم دعایم نمایند.

بعضی از سوالات شرعی را نیز از حضرت داشتم ،نامه ای برای حضرت نوشتم آنرا به نایب خاص ایشان دادم نامه را به ایشان رساند و جواب را برگرداند . حضرت در پاسخ این بیمار نوشته بودند:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ‏ سَأَلْتَ‏ الدُّعَاءَ مِنَ‏ الْعِلَّةِ الَّتِی‏ تَجِدُهَا وَهَبَ اللَّهُ لَکَ الْعَافِیَةَ وَ دَفَعَ عَنْکَ الْآفَاتِ وَ صَرَفَ عَنْکَ بَعْضَ مَا تَجِدُهُ مِنَ الْحَرَارَةِ وَ عَافَاکَ وَ صَحَّ لَکَ جِسْمُکَ

از ما خواستی بابت بیماری که داری برایت دعا کنیم . از خداوند برایت عافیت ودفع آفات را خواستیم ...

کاش آدم بلد باشد وقت بیماری وگرفتاری و... کجا برود.

ما که بزرگتری داریم که دعایش صددرصد مستجاب است چرا سرگردانیم؟؟!!

سیّد ما این روزها بسیاری از شیعیان شما درگیر بیماری شده‌اند که آنها را گرفتار نموده ، بعضی دیگر نیز روحشان درگیرشده است.

مولای ما ، درمان دل مشتاقان!

این روزها جسم و جان معدودی از اهالی آدمیان بیمار است دعایمان می کنید؟

وای که چقدر این روزها محتاج این هستیم که شما برایمان عافاک الله بگویید.

به واقع اگر شامّه ام سالم بود که باید بوی خوش شما را استشمام می کردم.

اگر چشم دلم بینا بود که باید تو را می دیدم.

اگر گوش قلبم شنوا بود که باید با کلام تو ارتباط برقرار می کردم.

چگونه به آدمها بگویم : شامّه ام از کار افتاده ، چگونه بگویم فلج شده ام و توان رفتن به خانه دوست را ندارم .

ما آدمیان را چه شده بعضی وقتها آنقدر بیمار شده ایم که حتی نمی فهمیم باید از بزرگترمان بخواهیم برایمان دعا کند.

بهترین عالم ! مثل همیشه زحمات ما به عهده شماست

این بار نیز بیاییم همگی به ساحت مقدس حضرت نامه ای بنویسیم ملتمسانه از ایشان بخواهیم سرور ما می شود ازطرف ما برای عافیت همه ما یک یس بخوانید ؟؟

زشت است درب خانه ی کریم باشیم و کامل ترین گدایی را نداشته باشیم

مولایمان چشم دل ما می خواهد آنگاه که حضور شما را احساس می کند چیزی را از قلم نیاندازد

آنچنان عافیتی را برای وجود بیمارمان طلب کنید که آنی از منظر نگاه زیبای شما دور نمانیم.

منبع : الخرائج والجرائح ، ج 2 ، ص : 703