چه نمازی شود!

چه نمازی شود!

چه نمازی شود آن روز که تو ظهور کرده باشی در کنار کعبه؛

جبرئیل برایت سجاده پهن کند و با زمزم وضو بگیری و عیسی موذن تو باشد.

آن روز ما حیرت‌زده از شکوه و جلالت «الله اکبر» می‌گوییم؛

ناتوان از شکر نعمت داشتنت، «حمد» می‌خوانیم؛

 سپاسگزار از برکت مَقْدم تو به پیشگاه خدا سر خَم می‌کنیم؛

و به شکرانه‌ی ظهورت، سجده می‌بریم.

آن روز در قنوتمان، دیگر به جای دعای فرج، خواهیم خواند:

"الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی صَدَقَنا وَعْدَهُ ...

سپاس خدایی که وعده‌اش را برای ما محقق کرد... "

"بعد قد قامتِ مهدی چه نمازی بشود!"